«Vi har sensitivity labels, altså er Copilot trygt.»
Det er den eine setninga eg har høyrt oftast i kundemøte dette året. Han held berre delvis. Copilot respekterer labels med kryptering, men eit umerka dokument med konfidensielt innhald blir framleis grounding-materiale for kva som helst prompt. Den forskjellen er hovudgrunnen til at «vi har labels» og «vi har Copilot-guardrails» ikkje er det same.
Tre forhold som faktisk betyr noko i 2026
Label-arv for Teams-opptak og transkripsjon krev konfigurasjon, ikkje magi. Funksjonen som let MP4-opptak og .loop-notat arve møtelabelen er ferskvare og må slåast på i sensitivity label-policyen. Default er framleis at labelen på møtet ikkje strekkjer seg til opptak og transkripsjon. Det er ein stille datataps-kanal i mange organisasjonar – og ein enkel ting å rette opp.
Downgrade justification er forsvar i djupna, ikkje barriere. I praksis handlar det om å fange handlinga før ein brukar set «Strengt konfidensiell» ned til «Intern» «berre for å dele med ein leverandør». Audit-loggen er der. Spørsmålet er om nokon les han. Konfigurer ein Insider Risk-policy som plukkar opp mønster av downgrade frå same brukar over kort tid.
Site-administratorar kan no styre Restricted Content Discovery sjølv – etter at tenant-admin har slått på delegert kontroll. Det er ein liten setting i PowerShell, men han endrar kven som eig blokkeringa. Eit grep som ikkje skal undervurderast: site-eigaren veit best kva som ligg på sin SharePoint, og treng ikkje låse det opp via ei bestilling til IT.
Norske label-namn er ein liten, men viktig detalj
Open, Intern, Konfidensiell og Strengt konfidensiell fungerer fordi brukarane forstår dei utan opplæring. Engelske namn som «Public» og «Highly Confidential» skapar avstand. Og avstand er der labels mistar effekt.
Har de slått på label-arv for Teams-opptak?